12. 04. 2010

Kritika: Rekvijem

Rekvijem - negde između Pariza i Šangaja jeste drama poznatog izraelskog dramskog pisca Hanocha Levina (napisana na osnovu tri Čehovljeve priče: Rotšildova violina, Tuga i Željna sna).

Iako je smrt dominantna tema komada, ona je nadvladana poetski nadahnutim i katkad humornim tonom. Postavljanje ovog komada na veliku scenu Beogradskog dramskog pozorišta imalo je dva cilja: da obeleži 150-godišnjicu rođenja Čehova i upozna beogradsku publiku s jednim od velikana izraelske pozorišne scene. Režije se prihvatila rediteljka Milica Kralj, koju znamo po nekoliko dobro režiranih predstava. Nažalost, ove pretpostavke nisu dovele do očekivanog rezultata.

Tri mikrodramske strukture u komadu povezuje motiv suočavanja junaka sa smrću, gubitkom bliskih ljudi i mogućnošću nadanja, ali i sa blagim poimanjem lepote i u bolnoj prolaznosti života. Ta lirska setna a i nežno ohrabrujuća drama našla se u nejasnom konceptu rediteljskog postupka koji je dramu (u kojoj igraju i iskusni glumci kao što su Petar Kralj, Milena Pavlović i drugi) sveo na sentimentalni omaž Čehovu, romantičarsku ljubav prema tragediji i bolećivo ukazivanje na surovost sveta i postojanje nade. Takva dramaturška struktura dobila je formu skečeva unutar studentske vežbe, a neke kvalitetne glumce povukla ka prenaglašenoj ekspresiji i recitatorskom maniru.

Ovom dramom otvarala se, svakako, mogućnost jednog zaista „čehovljevskog čitanja" teksta, ali je preovladalo takvo čitanje koje će sentimentalnošću iskamčiti publici suze. Glumački najubedljiviji često su bili neki od mladih glumaca, studenata Akademije lepih umetnosti (lik Konja i Koze). Nažalost, njihov trud našao se u jednoj predstavi kojom se Beogradsko dramsko pozorište ne može pohvaliti.

Ana Isaković

Oceni ovaj članak

Komentari