Pozorište
06. 01. 2011
Pozorište 2010
Bog je di-džej, Kukavičluk, Neke vrlo važne stvari, Drama o Mirjani i ovima oko nje, Metamorfoze
Malo pozorište „Duško Radović"
Režija: Miloš Lolić
Sve je tu: od realityja, preko pretencioznih a besmislenih umetničkih koncepata, trendy životnih stilova i u beskraj ponavljanih opštih mesta u patetičnim pokušajima da se svakodnevici da neka življa boja, dublji smisao. Od uvodne scene u kojoj glavni junak čita delove svoje izmišljene biografije, pa do urnebesnih a opet gotovo dirljivih plesnih numera, sve je u ovoj predstavi neobično lako i tačno. U njenom centru nalaze se dvoje izvanrednih glumaca - Nikola Vujović i Hristina Popović-Mijin, koji pokazuju čitav spektar glumačkih tehnika, od čistog slepstika do nepatvorenog tragizma. Krajnje jednostavna, urađena s minimalnim sredstvima, ali sa hrabrošću i iskrenom posvećenošću, ova predstava je najprijatnije iznenađenje sezone.
2. KUKAVIČLUK
Narodno pozorište Subotica
Režija: Oliver Frljić
Hrvatskog reditelja Olivera Frljića, zbog smelog i originalnog autorskog pečata, mnogi svrstavaju u najoštrije i najreprezentativnije predstavnike novog hrvatskog umetničkog talasa. Uz konstantno razbijanje pozorišnih, političkih i svih drugih iluzija (sa ciljem izazivanja samosvesti kog gledaoca), predstava Kukavičluk govori o raspadanju ideja koje su činile Jugoslaviju, o izostanku građanske hrabrosti i revolta protiv onoga što nam se dešava. Ovo je ujedno i treći deo Frljićevog ciklusa koji se bavi osvrtom na jugoslovensku prošlost, a čine ga predstave Turbofolk (Hrvatsko narodno kazalište „Ivan pl. Zajc", Rijeka) i Proklet bio izdajica svoje domovine (Slovensko mladinsko gledališče, Ljubljana).
Malo pozorište „Duško Radović"
Koncept i koreografija: Dalija Aćin
Moderna, raznolika, bez barijera, atmosferski načinjena s mnogo smisla i ukusa, sa specifičnom starosnom granicom za publiku. Ciljna grupa su bebe (naravno, uz pratnju roditelja), a cilj je da se putem plesa, muzike, dodira i poezije otkriju kulturna i kreativna bića unutar redova onih koji su još uvek u pelenama. Produbljivanjem pedagoških i psiholoških planova novog interaktivnog pozorišta za decu, po stihovima Maje Pelević, uz šaputave kompozicije Anje Đorđević, a unutar jedinstvene instalacije scenografa Zorane Petrov, nastaje bebeći spektakl Neke vrlo važne stvari.
Jugoslovensko dramsko pozorište, scena „Bojan Stupica"
Režija: Iva Milošević
U ovoj drami neobičnog naslova mladi hrvatski pisac Ivor Martinić iznenađujuće precizno, suptilno i mudro skicira onu nepodnošljivu lakoću života „malih ljudi" uhvaćenih u inercije svakodnevnih obaveza i rituala. U drami nema dramskog sukoba, bar ga nema u onom klasičnom smislu, ali Mirjana i ovi oko nje stalno su u sukobu sami sa sobom, sa svojim životima u kojima nešto suštinski nedostaje. Taj osećaj nedostatka, praznine, „povezuje" likove više no rodbinske, ljubavne ili prijateljske veze. Iako izaziva dosta smeha, koji je uglavnom smeh prepoznavanja, predstava je obojena dubokom melanholijom i zamišljenošću nad smislom.
Jugoslovensko dramsko pozorište, scena „Ljuba Tadić"
Režija: Aleksandar Popovski
Ovidijeve Metamorfoze oživele su u okviru izrazito modernog koncepta koji u formi epa (preciznije određenje bilo bi mimikrija) donosi niz nepovezanih priča o bogovima, ljudima i životinjama čiji je jedini zajednički imenilac promena, preobraženje. Makedonski reditelj Aleksandar Popovski nudi nam u svom tumačenju ovog slavnog dela kompleksnu i zanimljivu predstavu koja za centar svog interesovanja uzima fenomen ljubavi i njenih svekolikih manifestacija - od opsednutosti i mračne strasti pa do telesnog zadovoljstva i lascivne erotike.
